این که خاک سهیش بر سر استمُهره دست روزگار منتظر استاین بستر خاکی من و جای ابدبی پنجره و بی نور و در استبس خیال و بس هدف و آرزو اماچسان سنگ و خاکم بر سر استدوستان به که ز من یاد کنید یادکاین نقطه بسی پر خطر استانسان هر چند که توانمند باشدبدین جا که رسد بی بال و پر استدل به گیتی سپردن ابلهیستآ

آن فرخنده ترین فرُخ دنیاستآن رخشانه ترین گوهر یکتاستدیده شرابی ابرو هلٍالی چقدر ...بسرش شال صورتی زیباست . .او هنگامه حیات و جاویدان استاو محجوبه و زیبای بیکران است

در قلب چو خورشیدی از غرب بتابیدیدر دیده چه نازی بر خویش چو نازیدینامی تو جهانی شد عشق تو زبانی شددر مذهب عشاق چون بر خویش ببالیدیاز دور چه پیدایی ای عاشق شیداییتو مهر خدایی که بر دهر بباریدیتو ثانی جانی ما , هم حور زمانی ماهم دوام این روح را روزن امیدیخجسته جلالی تو چون آب زلالی توبر